Hoofdstuk 1

Zachtjes neuriede Sem Nine Million Bicycles van Katie Melua en keek op haar horloge. Ze had nog een uur om bij het theater te komen waar de audities voor de film Afblijven zouden plaatsvinden. Hoe heette dat theater ook alweer en welke tram kon ze dan het beste nemen? Ze was het vergeten. Ongeduldig zette ze haar sporttas op de grond en viste ze het papiertje uit haar achterzak, waarop ze die morgen het adres en de tramlijn had geschreven. Ze frummelde het uit elkaar en las dat ze vanaf het Centraal Station tramlijn 13 of 17 kon nemen. De trams zouden vlakbij het theater stoppen. Ze moest dan alleen nog een stukje lopen.

There are nine million bicycles in Beijing
That’s a fact,
It’s a thing we can’t deny

Tram 13 stond voor het Centraal Station, vlak bij het water. Tram 17 was nergens te bekennen, zodat het niet moeilijk was een keuze te maken. Op de informatieborden, naast de tram, stond dat die over vijf minuten weg zou gaan, zodat ze zich niet hoefde te haasten. Rustig stapte ze achter in de tram en vertelde de conducteur waar ze heen moest.
Zonder iets te zeggen, klapte hij zijn stempelmachine keihard op haar nieuwe tramkaart. De inkt liet een rode natte stempel achter, die langzaam steeds blauwer werd. Hij had één zone afgestempeld. Sem bedankte hem en zocht een plekje. Haar sporttas zette ze op haar schoot, zodat er nog andere mensen naast haar konden gaan zitten en wachtte met een kriebelende buik tot de tram zou vertrekken.

We are twelve billion lightyears from the edge,
That’s a guess,
No-one can ever say it’s true

De tram wilde net gaan rijden, toen twee meisjes aan kwamen rennen. De trambestuurder had ze gezien en bleef even wachten tot ook zij binnen waren. Zouden zij ook auditie gaan doen, vroeg Sem zich af. En als vanzelf gingen haar gedachten naar de audities. Een paar dagen eerder had ze een brief van het productieteam van Shooting Star Filmcompany ontvangen. Daarin stond dat het aantal inschrijvingen overweldigend was geweest, waardoor het helaas niet mogelijk was om iedereen uit te nodigen. Daarom hadden ze een eerste voorselectie gemaakt. En zij was uitgenodigd om naar Amsterdam te komen!

I’m warmed by the fire of your love everyday
So don’t call me a liar

Wauw, wat was ze blij geweest met de brief. Ze was ermee door het hele huis gedanst, zich realiserend dat het misschien toch wel een beetje een gek gezicht was om midden op de dag in de huiskamer te staan springen. Daarom was ze maar met een glas cola op de bank geploft en las de brief een stuk of... tien keer.
De auditie bestond uit drie onderdelen: drama, zang en dans. Hoewel alleen de eerste verplicht was, besloot Sem meteen om voor alle drie de onderdelen auditie te doen. Want het stond er toch duidelijk bij dat als je op alle drie de onderdelen uitblonk, je daarmee je eigen kansen vergrootte op een grotere rol. En dat zag ze wel zitten, hoewel dansen niet haar sterkste punt was. Getuige haar dansje in de huiskamer.
Bij de brief zat een scène, die gebruikt zou gaan worden tijdens de drama-audities. Het was de scène tussen Melissa en Sam op het moment dat ze erachter komen dat ze voor de verkeerde studio staan. In het boek van Carry Slee heette Sam eigenlijk Jordi, maar Sem las dat Sam een naam, bedacht voor alleen de casting, was zodat de rol zowel door een jongen als door een meisje gespeeld konden worden.
De jongens hadden het makkelijk. Zij hoefden alleen de rol van Sam voor te bereiden. Maar van de meisjes werd iets extra’s gevraagd; meisjes moesten zowel de rol van Sam als van Melissa leren. Het zou waarschijnlijk wel zo zijn, omdat er veel meer meisjes auditie zouden doen dan jongens, bedacht Sem. Nou ja, dan heb ik deze week in ieder geval iets te doen, dacht ze.

There are six billion people in the world
More or less

De twee meisjes waren een bank voor haar gaan zitten. Het was overduidelijk dat ook zij op weg waren naar de audities. ‘Ben je zenuwachtig?’ vroeg het meisje dat bij het raam zat. Het andere meisje schudde haar hoofd. ‘Ik heb de hele week goed geoefend. Ik kan de rollen wel dromen. Maar dat moest ook, want iedereen moet de scène uit z’n hoofd kunnen spelen.’ Het raammeisje knikte. Sem glimlachte, want ook zij had dat in de brief gelezen. Uit je hoofd, zonder onderbreking en zonder de tekst op papier erbij te hebben.
‘ Ik hoop zo dat je de hoofdrol krijgt. Het zou toch geweldig zijn als je Melissa mag spelen?’ zei het meisje bij het raam tegen haar vriendin. Die knikte enthousiast haar hoofd. ‘Ik hoop het ook. Maar het is een grote rol, dus als ik hem krijg dan kunnen we niet meer zo vaak afspreken.’ Het raammeisje knikte. Ze begreep haar vriendin volkomen.

We’re high in the wire
With the world in our sight

De tram raasde door de Amsterdamse straten en al snel was die op de halte waar Sem en de twee meisjes eruit moesten. Sem rilde. Het was koud. Ze deed de kraag van haar jasje omhoog en stak de straat over. Zoeken hoefde ze gelukkig niet meer, want in de verte zag ze het theater al liggen.

There are nine million bicycles in Beijing
That’s a fact

Ineens maakte Sems maag een sprongetje. Een dansje misschien wel. Hoe dichter ze bij het theater kwam, hoe echter het allemaal werd. En hoe meer en meer meisjes van haar leeftijd en andere leeftijden ze tegenkwam. Alleen of samen met iemand. Achter sommige meisjes liepen hele families; vader, moeder, broers en zussen. Die hadden er waarschijnlijk meteen een dagje Amsterdam van gemaakt.
Het waren waarschijnlijk allemaal meisjes die een stuk beter waren dan zij was. Sem slikte. Haar kansen voor een rolletje in Afblijven slonken met de minuut. Waarom was ze ook alweer naar Amsterdam gekomen? En waarom helemaal alleen?

And there are nine million bicycles in Beijing
And you know that I will love you till I die

De twee meisjes waren inmiddels verdwenen. Sem zag ze nergens meer. Die waren vast al naar binnen. Bij de deur stond een vader te wachten op zijn dochter, die nog binnen was. Hij stond te bellen. ‘Ze is geweest, ze is geweest,’ herhaalde hij telkens. Sem grinnikte. De vader was duidelijk zenuwachtiger dan zijn dochter.
Snel liep Sem langs hem heen en stapte het theater binnen, de ontvangstruimte in. Daar belandde ze in een... tja... soort kippenhok. Overal liepen meisjes, jongens, crewleden, ouders, vrienden, vriendinnen, broers, zussen, nichten, neven en journalisten rond. Er werd geschreeuwd en geroepen. Er werd gelachen en zenuwachtig aan elkaar getrokken.
Sem haalde de brief uit haar sporttas tevoorschijn en ging tussen de andere meisjes voor de receptie staan.
Het duurde even, maar eenmaal aan de beurt kreeg ze een deelnameformulier. Nadat ze het formulier had ingevuld, met hier en daar een rare uitschieter, omdat een buurvrouw per ongeluk tegen haar schrijvende arm duwde, kreeg ze een speciaal persoonlijk nummer.
‘Ga je ook dansen?’ vroeg de dame achter de inschrijfbalie vriendelijk.
Heel even twijfelde Sem, maar knikte toen dapper haar hoofd. Ja, ze zou ook gaan dansen. Achter haar nummer schreef de vrouw een d. De d van dansen. Zo zou iedereen meteen weten dat ze na de drama-audities ook een dansauditie zou gaan doen. De vrouw overhandigde Sem het kaartje met daarop haar persoonlijk nummer.
‘Met dat nummer krijg je toegang tot alle ruimtes waar de audities plaatsvinden, dus zorg dat je het nummer zichtbaar op je kleding draagt,’ adviseerde de dame haar vrolijk.
‘Succes.’
‘Dank je,’ zei Sem zachtjes, plakte de sticker met haar eigen nummer op haar shirt, pakte haar sporttas van de grond en liep achter een paar meisjes mee naar boven. Naar de ontvangstruimte.